W sprawach odszkodowawczych, w których doszło do szkody na osobie i tym samym pozbawienia możliwości świadczenia pracy, poszkodowanemu przysługuje roszczenie o zwrot utraconych zarobków. Najczęściej odszkodowanie obejmuje wynagrodzenie, którego nie uzyskano w związku z nie wykonywaniem pracy w okresie leczenia i rehabilitacji.
Podstawę prawną dochodzenia roszczeń o zwrot utraconych zarobków stanowi art. 361 § 2 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z nim naprawienie szkody obejmuje zarówno straty, które poszkodowany poniósł, jak również korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody. Należy pamiętać, iż pojęcie utraconych korzyści nie ogranicza się do wskazanego przykładowo wynagrodzenia za pracę, ale obejmuje wszelki zysk, który mógłby zostać osiągnięty, gdyby nie zaistniała szkoda.
Roszczenie o zwrot utraconych korzyści jest szczególne pod tym względem, iż oparte jest na hipotezie, że poszkodowany osiągnąłby określonej wielkości zysk. W orzecznictwie sądów powszechnych wskazuje się, iż zasądzenie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści uwarunkowane jest wykazaniem, że prawdopodobne było uzyskanie przez poszkodowanego zysku, przy czym stopień prawdopodobieństwa winien graniczyć z pewnością.
Nie istnieje ustawowy katalog korzyści, których można dochodzić na podstawie wskazanej wyżej regulacji, toteż wszelkie zyski, utracone wskutek zdarzenia szkodzącego, których uzyskanie było niemal pewne, podlegają zwrotowi. Najczęściej spotykane jest roszczenie o wypłatę kwoty równej zarobkowi, który poszkodowany uzyskałby, gdyby był w stanie świadczyć pracę, bądź inne usługi. Może także zaistnieć sytuacja, w wyniku której szkoda spowodowała niemożliwość wywiązania się z odpłatnej umowy – tego rodzaju potencjalna korzyść również może ulec kompensacji.
Ważna uwaga w kontekście roszczenia o utracone wynagrodzenie za pracę – jego wysokość będzie uzależniona od otrzymywania w okresie niezdolności do pracy świadczeń z ZUS-u, np. zasiłku chorobowego, czy świadczenia rehabilitacyjnego. Jeżeli świadczenia z tytułu ubezpieczeń społecznych były wypłacane w trakcie procesu leczenia i rehabilitacji, to utracone korzyści obejmować będą jedynie tą część wynagrodzenia, która nie została pokryta przez zasiłki z ZUS-u.
Należy przy tym podkreślić, że zwrotowi nie podlegają każde korzyści, które poszkodowany potencjalnie mógł uzyskać, a jedynie takie, co do których istniało prawdopodobieństwo graniczące z pewnością, że je uzyska. W doktrynie i orzecznictwie funkcjonuje pojęcie szkody ewentualnej, tj. sytuacji, w której osoba poszkodowana utraciła szansę na uzyskanie korzyści. Najłatwiej zobrazować to na przykładzie gry na loterii, bądź innej gry losowej. Jeżeli szkoda uniemożliwiła wzięcie udziału w tego rodzaju grze, to utracona została jedynie szansa na otrzymanie nagrody. Brak możliwości wykazania pewności osiągnięcia korzyści powoduje uznanie szkody jako ewentualnej, wskutek czego roszczenie nie zostanie przyznane.
W sprawie o odszkodowanie z tytułu utraconych korzyści, kluczowe znaczenie będzie odgrywał właściwy materiał dowodowy. Należy każdorazowo zgromadzić dokumentację porównującą dochód sprzed wypadku i dochód po nim. Zazwyczaj wystarczające będą, np.: zeznania podatkowe, tzw. PIT-y, miesięczne rozliczenia z pracodawcą, książki przychodów i rozchodów. Konieczne będzie także przedłożenie dokumentów w postaci umowy o pracę, umowy zlecenia, bądź innego rodzaju umów cywilnoprawnych.
Brak komentarzy